بررسی تاثیر شیوه های تدریس معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مدارس ابتدایی عشایری استان کهگیلویه و بویراحمد

این پژوهش با رویکردی علمی و میدانی، به تحلیل عمقی اثربخشی راهبردهای تدریس معلم بر دو بعد حیاتی پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی در بستر منحصربه فرد مدارس عشایری استان کهگیلویه و بویراحمد در سال تحصیلی ۱۴۰۴ - ۱۴۰۳ می پردازد. شرایط خاص زیست محیطی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی جوامع عشایری، چالش ها و فرصت های ویژه ای را در فرایند آموزش ایجاد می کند که نیازمند به کارگیری راهبردهای تدریسی متناسب، خلاقانه و انسان محور است. پژوهش حاضر، با اتکاء بر مبانی نظری نوین علوم تربیتی، به ویژه رویکردهای سازنده گرا، یادگیری موقعیتی و تدریس فعال، به دنبال تبیین رابطه علی و منطقی میان متغیرهای کلیدی پژوهش و شناسایی موانع ساختاری و فرایندی اجرای راهبردهای بهینه در این محیط آموزشی خاص است. روش شناسی پژوهش، تلفیقی از رویکرد کمی (توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل های آماری پیشرفته) و رویکرد کیفی (تحلیل پدیدارشناختی تجربیات معلمان و دانش آموزان) خواهد بود. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مجموعه ای از پرسشنامه های استانداردسازی شده و بومی سازی شده، مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته، مشاهده ی میدانی کلاس های درس و تحلیل محتوای اسناد تربیتی خواهد بود. انتظار می رود یافته های این مطالعه، با ارائه شواهد تجربی قوی، درک علمی ما را از پویایی تعامل میان راهبردهای تدریس و پیامدهای یادگیری در مدارس عشایری تعمیق بخشد و مبنایی مستحکم برای طراحی مداخلات آموزشی اثربخش، تدوین برنامه های درسی منعطف و سیاست گذاری های راهبردی نظام آموزش عشایری در سطح منطقه ای و ملی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای تدریس خلاقانه ، پیشرفت تحصیلی پایدار ، انگیزه درونی یادگیری ، مدارس ابتدایی عشایری ، بومی سازی آموزش