بررسی تاثیر فعالیت های عملی و آزمایشگاهی بر افزایش ماندگاری یادگیری در درس علوم تجربی

ماندگاری یادگیری یکی از چالش های اساسی در آموزش علوم تجربی است، زیرا بسیاری از دانش آموزان مفاهیم علمی را به صورت حفظی و کوتاه مدت فرا می گیرند و در انتقال آن ها به موقعیت های جدید با مشکل مواجه می شوند. پژوهش های تربیتی نشان می دهد که یادگیری فعال و مبتنی بر تجربه می تواند موجب تعمیق فهم مفهومی و تثبیت بلندمدت آموخته ها شود (Kolb, ۱۹۸۴; Bruner, ۱۹۶۱). هدف این مقاله، بررسی تاثیر فعالیت های عملی و آزمایشگاهی بر افزایش ماندگاری یادگیری در درس علوم تجربی و ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تبیین این رابطه است. روش پژوهش از نوع نظری تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع معتبر داخلی و خارجی در حوزه یادگیری تجربی، سازنده گرایی و آموزش مبتنی بر کاوش است (Piaget, ۱۹۷۲; Vygotsky, ۱۹۷۸). یافته های تحلیلی نشان می دهد که فعالیت های عملی از طریق درگیرسازی حواس چندگانه، افزایش تعامل اجتماعی، تقویت انگیزش درونی و فراهم سازی فرصت بازسازی شناختی، به تحکیم شبکه های معنایی در حافظه بلندمدت کمک می کنند (Mayer, ۲۰۰۹). همچنین نقش بازخورد فوری، خطایابی عملی و یادگیری مبتنی بر حل مسئله در محیط آزمایشگاهی، فرآیند تثبیت و بازیابی اطلاعات را تسهیل می کند. در نهایت، مقاله با تاکید بر ضرورت طراحی هدفمند فعالیت های آزمایشگاهی و همسویی آن با اهداف برنامه درسی، چارچوبی مفهومی برای ارتقای ماندگاری یادگیری ارائه می دهد که می تواند مبنای برنامه ریزی آموزشی و پژوهش های آتی قرار گیرد.واژگان کلیدی: فعالیت های عملی، آزمایشگاه آموزشی، ماندگاری یادگیری، یادگیری تجربی، سازنده گرایی، علوم تجربی