مدیران چگونه در کاهش انگیزه کارکنان در سازمانهای دولتی ایران نقش ایفا می کنند؟

هدف پژوهش کیفی حاضر با هدف واکاوی سازکارهای مدیران در کاهش انگیزه کارکنان در سازمان های دولتی ایران انجام شده است. روش این پژوهش با اتکاء به روش تحلیل محتوای کیفی داده های گردآوری شده از سال ۱۴۰۰ تا پایان سال ۱۴۰۱ در ۲۸ سازمان دولتی را واکاوی می کند. مصاحبه های نیمه ساختار یافته (تعداد=۵۰) ماخذ اصلی تولید داده ها بوده است. یافته ها: یافته های حاصل از پژوهش نشان داد ۶ مضمون اصلی «عوامل بی انگیزه کننده ماهیت شغل، عوامل بی انگیزه کننده مرتبط با سبک مدیریتی، عوامل بی انگیزه کننده مرتبط با ارتقاء و پیشرفت مسیر شغلی، عوامل بی انگیزه کننده جبران خدمات»، «عوامل بی انگیزه کننده مرتبط با محیط کار و عوامل بی انگیزه کننده مرتبط با روابط بین فردی» ۱۷ طبقه اصلی و ۶۴ طبقه فرعی به عنوان عوامل تاثیرگذار بر بی انگیزگی کارکنان از سوی مدیر ترسیم شدند. نتیجه گیری عوامل مختلف، فردی، شغلی، مدیریتی، سازمانی و محیطی مختلفی منجر به شکل گیری بی انگیزگی در کارکنان می شود. چالشی نبودن کار، مشخص نبودن شرح شغل و اهمیت آن، تقسیم کار نامناسب، فقدان شایستگی مدیریتی، اعمال مدیریت دستوری و سوءاستفاده از اختیارات به همراه نبود شاخص های ارتقاء و پیشرفت، کارکنان، فراهم نبودن پاداش های مالی و غیرمالی، بی توجهی به سلامت محیط کار و تجهیزات کاری و برخورد نامناسب مدیر با کارکنان و نداشتن توانایی ارتباط متقابل پایه های بی انگیزگی در کارکنان را تشکیل می دهند. در پایان دلالت های نظری و عملی یافته های این پژوهش برای دانش پژوهان و دست اندرکاران مدیریت منابع انسانی بحث شده است.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی کارکنان ، عملکرد ، سازکارهای مدیریتی ، تحلیل محتوای کیفی ، مدیریت منابع انسانی