بازخوانی رهیافت های مفهوم وحدت درآموزه های نبوی

ایده تقریب مذاهب اسلامی به عنوان راهکاری برای نزدیکی آراء فقهی، کلامی و اجتماعی بین مذاهب مختلف، موضوعی مورد توجه در تاریخ اسلام بوده است. اگرچه در دوره های اولیه، تعاملات سازنده ای بین برخی دانشمندان برجسته مانند امام جعفر صادق (ع) و امام ابوحنیفه وجود داشت، اما تقریب به عنوان حرکتی منسجم و سازمان یافته در عصر معاصر شکل گرفت، به ویژه در پاسخ به تهدیدات استعماری و تفرقه افکنی های خارجی. تاسیس «مدرسه بین الاسلامی تقریب» در قاهره در سال ۱۳۲۶ خورشیدی نقطه عطفی در این مسیر بود که با حضور عالمان شیعه و سنی از جمله علامه محمدتقی قمی، شیخ محمود شلتوت و شیخ محمدمصطفی مراغی، گام های موثری در کاهش اختلافات برداشت. از جمله دستاوردهای مهم این نهاد صدور فتوای تاریخی شیخ شلتوت درباره جواز تبعیت از فقه جعفری بود که تاثیر عمیقی در گسترش گفتمان تقریب داشت. پس از انقلاب اسلامی ایران، این ایده در قالب نهادهایی مانند «مجمع جهانی تقریب مذاهب» احیا و تحت رهبری شخصیت هایی چون آیت الله تسخیری، همگرایی اسلامی در مواجهه با چالش های مشترک تقویت شد. مقاله حاضر با روش توصیفی-تحلیلی، جریان تاریخی، دلیل تقریب و همبستگی از کتاب و سیره معصومین (ع)، عوامل و موانع پیش رو را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

تقریب ، وحدت اسلامی ، برادری ، مجمع جهانی تقریب ، فقه معاصر