استاپل در حقوق بین الملل: از اصل حسن نیت تا محدود سازی حاکمیت دولت ها در پرتو رویه دیوان بین المللی دادگستری

استاپل به عنوان یکی از اصول بنیادین حقوق بین الملل، نقش مهمی در تضمین ثبات روابط بین المللی، حمایت از اعتماد مشروع و محدودسازی رفتار متناقض دولت ها ایفا می کند. این اصل که ریشه در اصل حسن نیت دارد، مانع از آن می شود که یک دولت پس از ایجاد انتظار مشروع نزد سایر بازیگران بین المللی، موضع خود را به گونه ای تغییر دهد که موجب زیان طرف مقابل شود. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی به بررسی مبانی نظری استاپل، عناصر تشکیل دهنده آن، تمایز آن با نهادهای مشابه نظیر پذیرش ضمنی و اقرار، و جایگاه آن در رویه دیوان بین المللی دادگستری می پردازد. همچنین نقش سازمان ملل متحد، ارگان های تخصصی، معاهدات بین المللی و دولت ها در شکل گیری و توسعه این اصل بررسی می شود. در این پژوهش، با تحلیل آرای مهم دیوان بین المللی دادگستری و سایر مراجع بین المللی، نشان داده می شود که استاپل به ابزاری موثر برای تضمین حسن نیت، ثبات حقوقی و پیشگیری از سوءاستفاده از حاکمیت تبدیل شده است. در پایان، چالش ها، خلاها و راهکارهای توسعه این اصل در نظام حقوقی بین المللی معاصر ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

استاپل ، حسن نیت ، حاکمیت دولت ها ، دیوان بین المللی دادگستری ، سازمان ملل متحد ، رفتار متناقض ، اعتماد مشروع ، مسئولیت بین المللی