دستور کار جدید شهری فرصتها و چالشهای کلیدی در سیاست گذاری و اجرای شهری با تاکید بر ابعاد اجتماعی و ارتباطات عمومی

کنفرانس UN-HABITAT III که در سال ۲۰۱۶ در کیتو برگزار شد نقطه عطفی در سیاست جهانی شهری به شمار می آید جایی که برای نخستین بار یکی از اهداف توسعه پایدار سازمان ملل (۱۱) SDG به طور انحصاری بر شهرها تمرکز یافت این هدف با هدف ارتقای شهرهایی، فراگیرتر، امن، تر، تاب آورتر و پایدارتر، مجموعه ای از شاخص ها معیارها و نظام های ارزیابی را معرفی کرد که به عنوان بخشی از دستور کار جدید شهری در سطح جهانی در حال نهادینه شدن است این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی اجتماعی، به بررسی فرصت ها و چالش های کلیدی دستور کار جدید شهری در فرآیندهای سیاست گذاری و اجرای شهری می پردازد تمرکز اصلی بر این پرسش است که چگونه اتکای فزاینده به شاخص ها چارچوب های ارزیابی و گفتمان های مسلط سیاست جهانی شهری می تواند به نوعی تقلیل گرایی اجتماعی در فهم پیچیدگی های زندگی شهری منجر شود یافته ها نشان می دهد که در غیاب توجه کافی به تفاوت های، فضایی اجتماعی و نهادی شهرها، برخی گروه ها و فضاهای شهری در معرض به حاشیه رانی در سیاست گذاری و اجرا قرار می گیرند از منظر جامعه شناسی شهری و ارتباطات عمومی مقاله استدلال می کند که موفقیت دستور کار جدید شهری مستلزم بازتعریف نقش ارتباطات، نهادی مشارکت شهروندان و میانجیگری روابط عمومی شهرداری ها در ترجمه اهداف جهانی به سیاست ها و اقدامات محلی است در نهایت مقاله بر ضرورت رویکردی زمینه محور، ارتباط محور و اجتماعی در اجرای دستور کار جدید شهری تاکید می کند؛ رویکردی که بتواند همزمان پاسخگوی الزامات سیاست جهانی و واقعیت های زیسته شهروندان باشد.

کلیدواژه ها:

دستور کار جدید شهری ، سیاست گذاری شهری ، اجرای شهری ، ۱۱ SDG ، ابعاد اجتماعی شهر ، ارتباطات عمومی ، سیاست جهانی شهری