پیش بینی خودپنداری کودکان بر اساس والدگری ادراک شده و عملکرد خانواده

پژوهش حاضر به بررسی نقش والدگری ادراک شده و عملکرد خانواده در پیش بینی خودپنداشت کودکان ۸ تا ۱۲ سال ساکن شهر تهران می پردازد. هدف اصلی این تحقیق شناسایی تاثیرات این دو متغیر بر خودپنداشت کودکان است. نمونه ی این پژوهش شامل ۶۰ کودک و والدینشان بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های خودپنداشت کودکان، عملکرد خانواده و والدگری ادراک شده بودند. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که والدگری ادراک شده (ضریب رگرسیون ۰/۵۵) و عملکرد خانواده (ضریب رگرسیون ۰/۴۰) به طور معناداری بر خودپنداشت کودکان تاثیرگذارند. همچنین میانگین نمرات نشان دهنده ادراک مثبت والدگری و عملکرد خانواده و همچنین خودپنداشت مطلوب کودکان بود. این نتایج به اهمیت محیط خانوادگی و سبک های والدگری در شکل گیری ادراکات کودکان از خود اشاره دارد. پژوهش حاضر بر لزوم توجه به والدگری و عملکرد خانواده در راستای ارتقاء سلامت روانی و اجتماعی کودکان تاکید می کند و می تواند به طراحی برنامه های مداخله ای موثر کمک کند. این مطالعه به روانشناسان، مشاوران و سیاست گذاران در جهت بهبود کیفیت خانواده و توسعه مثبت خودپنداشت کودکان راهکارهایی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

والدگری ادراک شده ، عملکرد خانواده ، خود پنداشت کودکان