تغییر چهره ی نظارت در ایران

از آن جا که یکی از اهداف کلی آموزش و پرورش یاددهی و یادگیری است قطعا اعتلا و بهبود این دو نیازمند نظارتی کارآمد و اصولی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی روند سیر تکاملی نظارت و راهبری در ایران از سال ۱۲۸۶ تا کنون انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه ی کتابخانه ای و مقالات معتبر و منابع اسلامی، تاریخی ایران است. یافته ها نشان می دهد که نقش سنتی معلم "کلاس و مربی بودن" به تدریج جایگاه خود را به مفهوم نوین تر "راهبر آموزشی" داده است. این تغییرات تحولی و عمیق بوده و در طی آن شرح وظایف و فلسفه ی کار مورد دگرگونی قرار گرفته است. در نهایت پیشنهاد می شود جهت دستیابی به تحولات مثبت در نظارت سیاست گذاری کلان و یکپارچه با ایجاد فرهنگی جدید و مبتنی بر همکاری در نظام آموزشی ایران انجام شود. نتیجه گیری: آینده ی نظارت در ایران نیازمند توانمندسازی نخبگان، تغییر فرهنگ و بهره گیری هوشمندانه از فناوری ها است تا بتوان از یک نظارت مچگیرانه به سمت نظارت دستیگرانه ای رسید.

کلیدواژه ها:

راهبری آموزشی ، مربی گری ، معلم راهنما ، نظارت