اثر بخشی آموزش غنی سازی زندگی زناشویی بر اساس رویکرد گاتمن بر شوخ طبعی در زنان خانه دار

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی آموزش غنی سازی زندگی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن بر شوخ طبعی در زنان خانه دار شهر هفشجان در سال ۱۴۰۴ بود. روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان خانه دار شهر هفشجان بود که از میان آنها ۳۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۵ نفر گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزشی گروهی هر جلسه ۹۰ دقیقه تحت برنامه غنی سازی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن قرار گرفت در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه شوخ طبعی خشوعی و همکاران (۱۳۸۸) استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که برنامه آموزشی غنی سازی زندگی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن تاثیر معناداری در افزایش شوخ طبعی در زنان خانه دار داشته است (۰.۰۵>p). همچنین مولفه های شوخی کلامی و شوخی در روابط اجتماعی به طور معناداری تحت تاثیر مداخله قرار گرفتند. این یافته ها نشان می دهد که آموزش های مبتنی بر رویکرد گاتمن می توانند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود سلامت روانی و کیفیت روابط زناشویی زنان خانه دار مورد استفاده قرار گیرند. پیشنهاد می شود این برنامه ها در مراکز مشاوره خانواده و برنامه های پیشگیرانه سلامت روان گنجانده شوند.

کلیدواژه ها:

آموزش غنی سازی زندگی زناشویی ، رویکرد گاتمن ، شوخ طبعی ، زنان خانه دار