اثر بخشی زوج درمانی طرحواره محور بر میزان رضایت زناشویی زوجین دچار تعارضات زناشویی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی زوج درمانی طرحواره محور بر رضایت زناشویی زوجین دچار تعارضات زناشویی می باشد. روش ها: پژوهش حاضر بر اساس هدف در زمره پژوهش های کاربردی و از نظر روش شناسی یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل زوجین شهر تهران بود. ملاک ورود آزمودنی های این تحقیق، داشتن حداقل سن ۳۰ سال و همچنین گذشتن حداقل ۵ سال از ازدواج آنان بود. برای انتخاب نمونه ها از جامعه مورد پژوهش ۲۰ زوج (۴۰ نفر) بطور داوطلبانه و در دسترس انتخاب و بصورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی ENRICH و پروتکل طرحواره درمانی بر اساس نظریه یانگ (۲۰۲۲) بود. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون تفاوت نمره های پیش آزمون- پس آزمون دو گروه برای متغیر رضایت زناشویی معنادار است و میانگین نمره های گروه آزمایش در متغیر رضایت زناشویی نیز به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل است (p<۰.۰۰۱). از طرفی اثر جنسیت معنی دار نبود؛ این بدین معناست که مداخله زوج درمانی طرحواره محور بر زن و مرد اثر بخشی یکسانی داشته است. نتیجه گیری: طبق نتایج پژوهش حاضر می توان گفت که مداخله زوج درمانی طرحواره محور به طور معناداری منجر به افزایش رضایت زناشویی می شود زیرا طرحواره های ناسازگار باعث تداوم تعارض و در نتیجه کاهش رضایت زناشویی می گردد که این رویکرد با درمان طرحواره های ناسازگار زوجین باعث افزایش رضایت زناشویی می شود.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی طرحواره محور ، رضایت زناشویی ، زوجین ، تعارضات زناشویی