نقش ارتباطات نهادی در مدیریت شمول افتراقی و تنوع زایی اجتماعی - اکولوژیکی در کلان شهرها

این پژوهش با تمرکز بر نقش ارتباطات نهادی شهرداری ها بررسی می کند که چگونه سیاست ها، گفتمان ها و سازوکارهای ارتباطی نهادهای مدیریت شهری فرایندهای شمول و طرد اجتماعی را در بستر تنوع فزاینده اجتماعی و اکولوژیکی شهرها شکل می دهند. فرض اصلی پژوهش آن است که گروه های مختلف شهری به ویژه جمعیت های مهاجر و سیال به صورت یکنواخت در ساختارهای شهری ادغام نمی شوند بلکه از طریق سازوکارهای شمول افتراقی دسترسی آنها به مسکن، اشتغال، خدمات شهری و زیرساخت های اجتماعی به طور انتخابی ممکن یا محدود می شود. پژوهش حاضر با اتکا بر کیفی و رویکردهای مبتنی بر کنشگران شهری نشان می دهد که چگونه بوم شناسی اجتماعی کلان شهرها از طریق مشارکت های نابرابر اما حیاتی گروه های اجتماعی متنوع در مقیاس های محلی و نهادی شکل می گیرد. یافته ها حاکی از آن است که این گروه ها علی رغم قرار گرفتن در موقعیت های حاشیه ای نقش مهمی در تثبیت اجتماعی اکولوژیکی محلات تنوع بخشی فضایی و تولید معانی فرهنگی ایفا می کنند. با این حال میزان به رسمیت شناختن و ادغام بلندمدت آنها همچنان به شدت تحت تاثیر سیاست گذاری های گزینشی منطقه ای نهادی و چارچوب های ارتباطی حاکم بر مدیریت شهری قرار دارد. این مقاله با قرار دادن این پویایی ها در چارچوب تنوع زایی اجتماعی فضایی استدلال می کند که حکمرانی پایدار شهری بدون بازاندیشی در ارتباطات نهادی امکان پذیر نیست. از این منظر ارتباطات نهادی می تواند یا به بازتولید نابرابری های ساختاری منجر شود یا به عنوان ابزاری برای به رسمیت شناختن سهم متنوع همه ساکنان شهری در تولید تاب آوری و زیست پذیری شهری عمل کند. در نهایت پژوهش از رویکردی فراگیر به جامعه اکولوژی شهری دفاع می کند که نقش گروه های به حاشیه رانده شده را به عنوان کنشگران فعال در حکمرانی و پایداری کلان شهرها به رسمیت می شناسد.

کلیدواژه ها:

شمول افتراقی ، ارتباطات نهادی ، تنوع زایی اجتماعی اکولوژیکی ، حکمرانی شهری ، تاب آوری شهری ، شهرداری ها ، کلان شهرها