مروری بر چارچوبها و رویکردهای ادغام ماژولار سامانه های ناهمگن نرم افزاری در زیرساخت های دیجیتال شهرداری ها

شهرداری ها به عنوان یکی از پیچیده ترین نهادهای خدمات عمومی با مجموعه ای متنوع از سامانه های نرم افزاری ناهمگن شامل سامانه های مالی، شهرسازی، حمل ونقل، منابع انسانی و خدمات شهروندی مواجه اند. این سامانه ها اغلب در دوره های زمانی مختلف با فناوری ها و معماری های متفاوت توسعه یافته اند و نبود یکپارچگی میان آنها چالش های جدی در مدیریت، داده، تصمیم گیری و ارائه خدمات هوشمند شهری ایجاد کرده است. در این میان، ادغام ماژولار سامانه های نرم افزاری به عنوان یکی از رویکردهای کلیدی مهندسی نرم افزار نقش مهمی در ارتقای کارایی، انعطاف پذیری و مقیاس پذیری زیرساخت های دیجیتال شهرداری ها ایفا می کند. هدف این مقاله ارائه یک مرور نظام مند بر چارچوب ها، معماری ها و رویکردهای ادغام ماژولار سامانه های نرم افزاری ناهمگن در بستر زیرساخت های دیجیتال شهرداری ها است. در این مطالعه مهم ترین رویکردهای ادغام از جمله معماری های لایه ای، میان افزارها، خدمات گرایی، ریزخدمات، APIمحورها و راهکارهای مبتنی بر Wrapper مورد بررسی و مقایسه قرار می گیرند، همچنین مزایا، محدودیت ها و چالش های فنی هر رویکرد در زمینه سیستم های شهری تحلیل می شود. نتایج این مرور نشان می دهد که استفاده از رویکردهای ماژولار و انعطاف پذیر ضمن کاهش وابستگی به سامانه های قدیمی زمینه را برای توسعه تدریجی شهرهای هوشمند و ارتقای حکمرانی دیجیتال شهری فراهم می سازد. این مقاله می تواند به عنوان یک مرجع مفهومی برای پژوهشگران، طراحان سامانه های شهری و مدیران فناوری اطلاعات در شهرداری ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ادغام ، ماژولار ، سامانه های ناهمگن ، مهندسی نرم افزار ، زیرساخت دیجیتال شهری ، شهرداری ها ، معماری نرم افزار