فضاهای سبز کوچک به عنوان زیرساخت نرم شهری بازخوانی نقش آنها در ارتقای سلامت روان و تعاملات اجتماعی

افزایش تراکم شهری، کاهش فضاهای باز عمومی و گسترش سبک زندگی پرتنش سلامت روان و کیفیت تعاملات اجتماعی شهروندان را با چالش های جدی مواجه کرده است. در این میان فضاهای سبز کوچک شهری به عنوان راهکاری نوین، انعطاف پذیر و کم هزینه ظرفیت قابل توجهی برای ارتقای سلامت روان کیفیت زندگی و تقویت پیوندهای اجتماعی در مقیاس محله ای دارند. هدف این مقاله مروری بررسی نقش فضاهای سبز کوچک در بهبود سلامت روان و افزایش تعاملات اجتماعی شهروندان است. این پژوهش با تحلیل مطالعات علمی بین المللی و پژوهش های انجام شده در ایران در حوزه های معماری، برنامه ریزی شهری، محیط زیست و علوم اجتماعی به بررسی پیامدهای روان شناختی و اجتماعی فضاهای سبز خرد می پردازد و هم زمان چالش های مرتبط با اجرای این فضاها در شهرهای ایران از جمله کمبود زمین، نابرابری فضایی، ضعف در نگهداری و مدیریت را مورد واکاوی قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد دسترسی آسان و منظم به این فضاها می تواند به کاهش استرس، اضطراب و احساس انزوای اجتماعی منجر شود و زمینه ساز افزایش حضورپذیری، تعاملات اجتماعی غیررسمی و تقویت حس تعلق به مکان گردد. افزون بر این فضاهای سبز کوچک نقش موثری در ارتقای عدالت فضایی و بهبود کیفیت زندگی شهری ایفا می کنند. نتایج این مقاله بر ضرورت طراحی اصولی، مدیریت محلی و مشارکت محور و ادغام هدفمند فضاهای سبز کوچک در سیاست ها و برنامه های مدیریت شهری تاکید دارد و آنها را به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی در تحقق رویکرد شهر انسان محور معرفی می کند. در نهایت، یافته های این پژوهش می تواند مبنای تصمیم گیری برای سیاست گذاران، برنامه ریزان و طراحان شهری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فضاهای سبز کوچک ، سلامت روان