مقاوم سازی سازه های بنایی مطالعاتی تطبیقی بر روش های سنتی و نوین با تاکید بر معیارهای فنی - اقتصادی

سازه های بنایی غیر مسلح به دلیل رفتار ترد و مقاومت کششی ناکافی در برابر بارهای لرزه ای به شدت آسیب پذیر هستند. این مقاله به ارزیابی سیستماتیک روش های مقاوم سازی سنتی و نوین این سازه ها می پردازد. روش های سنتی نظیر کلاف بندی و دیوار برشی عمدتا با افزایش سختی و مقاومت رفتار لرزه ای سازه را بهبود می بخشند، در حالی که روش های نوین مانند سیستم های کامپوزیتی (FRP/TRM) و جداسازی لرزه ای با ارتقای شکل پذیری و استهلاک انرژی، عملکرد سازه را متحول می کنند. بر اساس مطالعات مقایسه ای انتخاب روش بهینه تابعی از شاخص های فنی از قبیل سطح عملکرد مورد انتظار، محدودیت های اقتصادی، ملاحظات اجرایی و الزامات حفظ معماری است. نتایج نشان می دهد روش های نوین در پروژه های با حساسیت معماری و نیاز به حداقل تخریب و روش های سنتی در پروژه های با بودجه محدود و آسیب پذیری متوسط، کارایی بهینه دارند. این پژوهش چارچوبی برای انتخاب آگاهانه فناوری مقاوم سازی بر اساس نیازهای پروژه فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

سازه های بنایی ، مقاوم سازی لرزه ای ، روشهای سنتی ، سیستمهای کامپوزیتی ، ارزیابی مقایسه ای