رابطه استفاده از تلفن همراه در دانش آموزان و عملکرد تحصیلی و انگیزش پیشرفت آنها

هدف از این مطالعه، بررسی استفاده آسیب زا و نوع کاربری تلفن همراه در دانش آموزان و ارتباط آن با عملکرد تحصیلی و انگیزش پیشرفت بود. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش متشکل از کلیه دانش آموزان دبیرستانی بودند که در سال تحصیلی ۱۳۹۱-۱۳۹۲ در مدارس شهر خلخال مشغول به تحصیل بودند. از بین این جامعه، نمونه ای به حجم ۳۰۳ نفر (۱۲۸ پسر و ۱۷۵ دختر) با روش نمونه گیری طبقه ای نسبی انتخاب شده و با استفاده از مقیاس استفاده آسیب زا از تلفن همراه، پرسشنامه نوع کاربری تلفن همراه و مقیاس انگیزش پیشرفت هرمنس اقدام به جمع آوری اطلاعات شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون های آماری خی دو مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از تلفن همراه در بین دانش آموزان دبیرستانی بالاست (۸۸/۷ درصد) و این میزان در دانش آموزان پسر (۹۸/۴ درصد) بیشتر از دختران (۸۱/۷ درصد) است (p<۰/۰۱). بین انگیزش پیشرفت دانش آموزان استفاده کننده از تلفن همراه و دانش آموزانی که استفاده نمی کنند، تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰/۰۱). همچنین نتایج نشان داد که استفاده آسیب زا از تلفن همراه با عملکرد تحصیلی و انگیزش پیشرفت رابطه منفی دارد (p<۰/۰۱). این یافته ها ضرورت توجه جدی برنامه ریزان و مسئولین امر را به رواج روزافزون استفاده از تلفن همراه، استفاده آسیب زا از آن و بخصوص پیامدهای منفی آن را در دانش آموزان دبیرستانی نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

استفاده آسیب زا از تلفن همراه ، عملکرد تحصیلی ، انگیزش پیشرفت ، دانش آموزان متوسطه