بررسی فرصت ها و چالش های استفاده از هوش مصنوعی در آموزش

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_10287

تاریخ نمایه سازی: 28 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

در عصر حاضر که به عنوان انقلاب صنعتی چهارم شناخته می شود، ظهور و گسترش روزافزون فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، تمامی ابعاد زندگی بشری را دستخوش تحولات شگرفی ساخته است. نظام آموزش و پرورش به عنوان یکی از حیاتی ترین و بنیادی ترین ارکان توسعه پایدار در هر جامعه ای، از این قاعده مستثنی نبوده و در مواجهه با موج فزاینده نوآوری های تکنولوژیک، نیازمند بازنگری و تطبیق ساختارهای سنتی خود با پارادایم های نوین آموزشی است. این مقاله که با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با هدف ارائه به جوامع علمی نظیر پایگاه استنادی سیویلیکا و همچنین سیاست گذاران وزارت آموزش و پرورش تدوین شده است، به بررسی عمیق و همه جانبه فرصت ها و چالش های ادغام هوش مصنوعی در فرآیندهای یاددهی و یادگیری می پردازد. در بخش فرصت ها، این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق ایجاد سیستم های یادگیری شخصی سازی شده، تطبیق محتوای آموزشی با نیازها و استعدادهای فردی هر دانش آموز، خودکارسازی وظایف اداری و ارزیابی های زمان بر برای معلمان، و همچنین ارائه تحلیل های کلان داده محور به مدیران جهت تصمیم گیری های راهبردی، به طور چشمگیری بهره وری و کیفیت آموزش را ارتقا بخشد. با این وجود، ورود این فناوری پیشرفته به زیست بوم آموزش و پرورش با چالش های متعدد و پیچیده ای نیز همراه است. این چالش ها شامل موانع زیرساختی و فقدان تجهیزات سخت افزاری و دسترسی پایدار به اینترنت در مناطق کمتر توسعه یافته، هزینه های سرسام آور توسعه و نگهداری سیستم های هوشمند، مقاومت در برابر تغییر از سوی کادر آموزشی سنتی، و از همه مهم تر، دغدغه های عمیق اخلاقی، امنیتی و حفظ حریم خصوصی داده های دانش آموزان می باشد. علاوه بر این، خطر تعصبات الگوریتمی و کاهش تعاملات انسانی و عاطفی میان معلم و شاگرد از دیگر پیامدهای هشداردهنده ای است که نیازمند توجه جدی است. نتایج این بررسی جامع حاکی از آن است که بهره گیری موفقیت آمیز از هوش مصنوعی در آموزش و پرورش ایران، مستلزم تدوین یک نقشه راه ملی، بومی سازی فناوری متناسب با ارزش های فرهنگی، سرمایه گذاری متوازن در توسعه زیرساخت ها و توانمندسازی مستمر معلمان است. تنها در سایه یک رویکرد محتاطانه، اخلاق مدار و برنامه ریزی شده می توان از هوش مصنوعی به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای تحقق عدالت آموزشی و ارتقای سطح کیفی آموزش در کشور بهره برداری نمود و از تبدیل شدن آن به عاملی برای تشدید شکاف های دیجیتالی جلوگیری کرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، نظام آموزش و پرورش ، یادگیری شخصی سازی شده ، فناوری آموزشی ، عدالت آموزشی ، چالش های اخلاقی ، سیویلیکا.

نویسندگان

رویا حکیم الهی

کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز واحد بین الملل