نقش انعطاف ناپذیری رواشناختی و عدم تحمل ابهام در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش انعطاف ناپذیری روانشناختی و عدم تحمل ابهام در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان شهر تهران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مشغول به تحصیل در شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II) برای سنجش انعطاف ناپذیری روانشناختی، مقیاس تحمل ابهام (IUS-۱۲) و مقیاس اضطراب اجتماعی (SPIN) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین انعطاف ناپذیری روانشناختی و عدم تحمل ابهام با اختلال اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که عدم تحمل ابهام به تنهایی و انعطاف ناپذیری روانشناختی به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای اختلال اضطراب اجتماعی هستند. انعطاف ناپذیری روانشناختی و عدم تحمل ابهام به عنوان دو عامل خطر مهم در برابر اضطراب اجتماعی دانشجویان عمل می کنند. کاهش اجتناب تجربه ای و افزایش تحمل موقعیت های مبهم از طریق مداخلات مبتنی بر پذیرش و تعهد و ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در مشاوره دانشجویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انعطاف ناپذیری روانشناختی ، عدم تحمل ابهام ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، تهران ، فضای مجازی