نسبت میان تربیت خانوادگی و تربیت مدرسه ای: بررسی تعامل، پیوستار تربیتی و نقش نهادهای مکمل

تربیت خانوادگی و تربیت مدرسه ای دو رکن اساسی در فرایند شکل دهی به شخصیت، نگرش ها و مهارت های فرد محسوب می شوند. این دو بستر، هرچند در ماهیت و اهداف اجرایی متفاوت اند، اما به صورت پیوسته و مکمل عمل می کنند و کیفیت تعامل آن ها تاثیر مستقیمی بر رشد همه جانبه کودکان دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی، به تبیین نسبت میان این دو نوع تربیت پرداخته و نشان می دهد هماهنگی، ارتباط اثربخش و هم افزایی میان خانواده و مدرسه می تواند به افزایش انسجام تربیتی، کاهش تعارض های تربیتی و ارتقای هویت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. یافته ها بیانگر آن است که هرگونه گسست در این رابطه موجب سردرگمی تربیتی و ناکارآمدی برنامه های آموزشی می شود. در پایان نیز پیشنهادهایی برای تقویت همکاری خانواده و مدرسه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تربیت خانوادگی ، تربیت مدرسه ای ، هم افزایی تربیتی ، تعامل والد–مدرسه