چگونه میتوان با استفاده از آواها و شعرهای آموزشی دیجیتال بر یادگیری نشانه های الفبا در دانش آموزان دیرآموز اثر بخشید؟

پژوهش حاضر با هدف بهبود یادگیری نشانه های الفبای فارسی در دانش آموزان دیرآموز پایه اول ابتدایی از طریق به کارگیری آواها و شعرهای آموزشی دیجیتال انجام شده است. مسئله اصلی، ضعف این گروه از دانش آموزان در تشخیص، به خاطرسپاری و بازشناسی حروف الفبا پس از آموزش های سنتی بود که موجب افت انگیزه و پیشرفت تحصیلی آن ها می شد. این اقدام پژوهی به روش کیفی-کمی و در قالب الگوی چرخه ای کمیس و مکتاگرت (۱۹۸۸) در مدرسه زنده یاد دکتر اکبری ، منطقه کهریزک استان تهران اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۲۶ دانش آموز کلاس اول بود که از میان آن ها ۷ دانش آموز با نشانگان دیرآموزی (بر اساس چک لیست های غربالگری معلم و عملکرد کلاسی) به عنوان نمونه هدف مند انتخاب شدند. در طول ۱۰ هفته، محتوای دیجیتال شامل ۳۲ کلیپ کوتاه شعر-آوا برای هر نشانه الفبا، همراه با بازی های تعاملی ساده، طی جلسات منظم به کار گرفته شد. داده ها از طریق آزمون محقق ساخته تشخیص حروف (پیش آزمون و پس آزمون)، چک لیست های مشاهده مشارکت و دقت، پوشه کار الکترونیکی، مصاحبه با والدین و یادداشت های روزانه معلم گردآوری شدند. تحلیل داده ها نشان داد که پس از اجرای مداخله، میانگین تشخیص حروف در گروه دیرآموز از ۱۱ حرف به ۲۷ حرف افزایش یافت. همچنین بر اساس شاخص های ارزشیابی توصیفی (کیفی)، سطح عملکرد آن ان از «نیاز به تلاش بیشتر» به «خوب» و در برخی موارد «خیلی خوب» ارتقا یافت. مشارکت فعال، کاهش اضطراب، و تعمیم یادگیری به واژه خوانی ساده از دیگر یافته های مثبت بود. نتایج حاکی از آن است که تلفیق موسیقی، ریتم و تصویر در بستر دیجیتال با به کارگیری هم زمان حواس، مسیر یادگیری الفبا را برای دانش آموزان دیرآموز هموارتر می کند.

کلیدواژه ها:

دیرآموزی ، الفبای فارسی ، شعر آموزشی دیجیتال ، آواها ، پایه اول ابتدایی ، ارزشیابی توصیفی