اقدام پژوهی کاهش اضطراب در دروس ریاضی و فارسی با استفاده از روش های تلفیقی و قصه گویی و بررسی اثربخشی آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پسر پایه اول ابتدایی استان تهران

ورود به پایه اول ابتدایی، برای بسیاری از کودکان با اضطراب تحصیلی همراه است؛ اضطرابی که به ویژه در دروس بنیادین ریاضی و فارسی مانع یادگیری عمیق و رشد همه جانبه دانش آموزان می شود. هدف از این اقدام پژوهی، کاهش اضطراب و بهبود سطح کیفی یادگیری دانش آموزان پسر پایه اول در یکی از مدارس استان تهران بود. در مرحله نخست، شواهد اولیه از طریق مشاهده مستقیم رفتار کلاسی، مصاحبه با والدین و ابزارهای تشخیصی کیفی گردآوری شد. سپس راهکارهایی مبتنی بر روش های تلفیقی (ترکیب هنر، بازی و حرکت با آموزش) و قصه گویی خلاق طراحی و اجرا گردید. نتایج این مداخله، که با تکیه بر ابزارهای ارزشیابی توصیفی (شامل بازخوردهای توصیفی معلم، تحلیل کارپوشه (پوشه کار) دانش آموزان، مشاهدات رفتاری و خودارزیابی کودکان) مورد سنجش قرار گرفت، نشان داد که:۱)اضطراب تحصیلی دانش آموزان به طور معناداری کاهش یافت و نشانه های جسمانی و روانی آن (لکنت، جویدن ناخن، بی قراری، ترس از اشتباه) به حداقل رسید.۲)سطح کیفی یادگیری ارتقاء یافت؛ دانش آموزان مفاهیم انتزاعی ریاضی و نشانه های فارسی را عمیق تر و پایدارتر فراگرفتند.۳)مشارکت فعال و خودانگیخته در فرایند یادگیری افزایش چشمگیری یافت و فضای کلاس به محیطی شاداب، پویا و بدون ترس از ارزشیابی تبدیل شد. یافته های این پژوهش گواه آن است که رویکردهای خلاقانه، تلفیقی و مبتنی بر تخیل، در هم آمیزی با فلسفه ارزشیابی کیفی-توصیفی، می تواند بستری فراهم کند که در آن یادگیری نه یک تکلیف اضطراب زا، بلکه تجربه ای لذت بخش و معناگرا برای کودکان باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب تحصیلی ، ارزشیابی توصیفی ، یادگیری کیفی ، قصه گویی آموزشی ، روش های تلفیقی ، پوشه کار ، پایه اول ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی