تاثیر هوش مصنوعی بر فرایند طراحی لباس از منظر قانون

پیشرفت شتابان هوش مصنوعی در سال های اخیر، تحولاتی بنیادین در عرصه طراحی لباس ایجاد کرده است. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر فرایند طراحی لباس از منظر حقوقی و قانونی نگاشته شده است. پرسش اصلی آن است که قوانین موجود تا چه اندازه توانایی پاسخگویی به چالش های ناشی از کاربرد ابزارهای هوشمند در خلق پوشاک را دارند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی در مراحل ایده پردازی، ترسیم الگو، انتخاب رنگ و بافت، بهینه سازی تولید و حتی بازاریابی شخصی شده وارد شده و مرزهای سنتی مالکیت فکری، مسئولیت مدنی، قراردادها و حمایت از کاربر را دگرگون ساخته است. از منظر قانون، مباحثی چون مالکیت آثار خلق شده توسط هوش مصنوعی (نویسندگی و طراح بودن ماشین)، نقض حق مولف در داده های آموزشی، مسئولیت در قالب خطاهای طراحی نرم افزار، تطابق با استانداردهای ایمنی و بهداشت پوشاک، و حریم خصوصی داده های طراحی، از چالش های اصلی به شمار می رود. این مقاله با تحلیل تطبیقی نظام های حقوقی آمریکا، اتحادیه اروپا و ایران، نشان می دهد که خلا قانونی جدی در این حوزه وجود دارد و پیشنهادهایی برای تنظیم گری هوشمند ارائه می کند. نتیجه نهایی آن است که بدون بازتعریف مفاهیم سنتی در قانون و وضع مقررات متناسب با فناوری، امکان بهره مندی عادلانه از مزایای هوش مصنوعی در طراحی لباس فراهم نخواهد شد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی لباس ، قانون مالکیت فکری ، مسئولیت مدنی ، حقوق قراردادها ، داده های طراحی ، صنعت مد و پوشاک