بررسی تاثیر روش های تدریس نوین در تربیت بدنی بر انگیزش دانش آموزان

این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس نوین در تربیت بدنی بر انگیزش دانش آموزان انجام شده است. تربیت بدنی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های آموزشی و اجتماعی مدارس، نقشی اساسی در رشد همه جانبه، ارتقای سلامت جسمانی و تقویت مهارت های روانی –حرکتی دانش آموزان دارد. در دهه های اخیر، پژوهشگران و معلمان به این نتیجه رسیده اند که روش های سنتی مبتنی بر دستور مستقیم و تمرین تکراری، پاسخگوی نیازهای یادگیری نسل جدید نیست و موجب کاهش انگیزش درونی، کاهش مشارکت فعال و افت نگرش مثبت نسبت به درس تربیت بدنی می شود. ازاین رو، روش های تدریس نوین همچون یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر بازی، درگیری شناختی، تدریس سبک های متنوع، یادگیری معکوس و مدل های آموزشی نظیر مدل آموزش بازی محور، مدل آموزش تربیت ورزشی و مدل مسئولیت پذیری شخصی–اجتماعی، جایگزین رویکردهای یک سویه شده اند. مرور پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهد که بهره گیری از این رویکردهای نوین باعث افزایش انگیزش درونی، خودکارآمدی ورزشی، مشارکت فعال، شایستگی ادراک شده، هیجان مثبت نسبت به فعالیت بدنی و کاهش اضطراب عملکرد می شود. همچنین، این روش ها با تقویت احساس خودمختاری، حس ارتباط مندی و شایستگی، نیازهای بنیادی روان شناختی را که در نظریه خودتعیین گری مورد تاکید است، فعال می کنند و این امر عامل اصلی افزایش انگیزش پایدار محسوب می شود. یافته های این مقاله نشان می دهد که تحول در روش تدریس می تواند به طور مستقیم کیفیت تجربه یادگیری دانش آموزان را ارتقا دهد. در پایان، پیشنهاد می شود معلمان تربیت بدنی از ترکیب روش های نوین همراه با فناوری های آموزشی و بازخوردهای حمایتی برای تقویت انگیزش بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس نوین ، انگیزش دانش آموزان ، تربیت بدنی ، نظریه خودتعیین گری ، یادگیری فعال ، یادگیری بازی محور ، انگیزش درونی.