بررسی مقایسه ای اثرات ورزش های رزمی و هنری بر کنترل خشم و پرخاشگری در دانش آموزان

پرخاشگری و عدم کنترل خشم از چالش های شایع رفتاری در دوران نوجوانی است که سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تهدید می کند. با توجه به اهمیت مداخلات غیردارویی و ساختاریافته در علوم تربیتی و پرورش بدنی، این مقاله با هدف بررسی و مقایسه اثرات ورزش های رزمی و هنری بر کاهش پرخاشگری و کنترل خشم در دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع مروری و به شیوه کتابخانه ای است. نتایج نشان داد که ورزش های رزمی (مانند کاراته و جودو) از طریق مکانیسم های انضباطی، رعایت هنجارها و افزایش خودکارآمدی، تاثیر قوی تری بر کاهش پرخاشگری فیزیکی و تکانشی دارند. در مقابل، ورزش های هنری (مانند ژیمناستیک و رقص درمانی) با ایجاد حالت غوطه وری، کاهش هورمون های استرس و تقویت هوش هیجانی و همدلی، در مدیریت پرخاشگری کلامی و خصومت درونی موثرتر عمل می کنند. مقایسه تطبیقی حاکی از آن بود که اثربخشی هر گروه وابسته به نوع پرخاشگری (برون ریز یا درون ریز) و ویژگی های شخصیتی دانش آموزان است. بدین معنی که هر دو دسته ورزشی پتانسیل بالایی برای اصلاح رفتارهای پرخاشگرانه دارند، اما رویکردهای متفاوتی را ارائه می دهند. با توجه به تنوع نیازهای روان شناختی دانش آموزان، پیشنهاد می شود برنامه های تربیتی مدارس از یک مدل انتخابی و تلفیقی استفاده کنند. ارزیابی اولیه ویژگی های رفتاری دانش آموزان و ارائه طیفی متنوع از فعالیت های رزمی و هنری می تواند منجر به کاهش موثرتر پرخاشگری، ارتقای سلامت روان و پرورش مهارت های اجتماعی-هیجانی در دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

ورزش های رزمی ، ورزش های هنری ، پرخاشگری ، کنترل خشم ، دانش آموزان ، علوم تربیتی