نقش امید و خوش بینی در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره اول متوسطه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش امید و خوش بینی در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره اول متوسطه است. با توجه به اینکه پیشرفت تحصیلی متاثر از مجموعه ای از عوامل شناختی، هیجانی و انگیزشی است، متغیرهای امید و خوش بینی به عنوان دو سازه بنیادین روان شناسی مثبت نگر می توانند نقش مهمی در عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا کنند. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره اول متوسطه شهرستان سراب در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای سنجش متغیرها از پرسشنامه امید اسنایدر (۱۹۹۱)، پرسشنامه خوش بینی جهت گیری زندگی شویر و کارور (۱۹۸۵) و معدل نیم سال تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید.نتایج نشان داد بین امید و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد ( P<۰/۰۱). همچنین خوش بینی نیز با پیشرفت تحصیلی همبستگی مثبت و معنادار داشت (P<۰/۰۱). تحلیل رگرسیون نشان داد امید و خوش بینی قادرند به طور معناداری پیشرفت تحصیلی را پیش بینی کنند و در مجموع حدود ۲۸ درصد از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین می کنند. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که تقویت سازه های مثبت نگر همچون امید و خوش بینی می تواند در ارتقای انگیزش، پایداری تحصیلی و موفقیت آموزشی دانش آموزان نقش مهمی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

امید ، خوش بینی ، روان شناسی مثبت ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، انگیزش تحصیلی.