رابطه رسانه های دیجیتال ورزشی و فعالیت بدنی

پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر استفاده از روش های آزمایش و مشاهده در تدریس علوم بر یادگیری، انگیزه و مهارت های فرایند علمی دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه هفتم ناحیه دو شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای با رویکرد مبتنی بر آزمایش عملی و مشاهده مستقیم پدیده ها آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی (سخنرانی و خواندن متن کتاب) دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی علوم (با ضریب پایایی ۸۷/۰)، پرسشنامه استاندارد انگیزه تحصیلی (هارتر، ۱۹۸۱) با پایایی ۸۴/۰ و چک لیست مشاهده مهارت های فرایند علمی (محقق ساخته) با پایایی ۹۱/۰ بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) و تک متغیره (آنکوا) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات گروه آزمایش در هر سه متغیر پیشرفت تحصیلی، انگیزه و مهارت های فرایند علمی به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (۰۱/۰>p). همچنین اندازه اثر روش آزمایش و مشاهده بر پیشرفت تحصیلی ۴۲ درصد، بر انگیزه ۳۸ درصد و بر مهارت های فرایند علمی ۵۳ درصد به دست آمد. بر اساس نتایج، استفاده از آزمایش و مشاهده در تدریس علوم می تواند جایگزین موثری برای روش های سنتی باشد و برنامه ریزان درسی باید بازنگری در محتوای کتاب های درسی و تجهیز آزمایشگاه های مدارس را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

آزمایش علمی ، مشاهده مستقیم ، تدریس علوم ، مهارت های فرایند علمی.