اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشانه های افسردگی و اضطراب پس از طلاق و بهبود کیفیت زندگی در زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشانه های افسردگی و اضطراب پس ازطلاق و بهبود کیفیت زندگی در زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره و روان درمانی شهر اصفهان در ششماه دوم سال ۱۴۰۲ بود که از میان آنها ۴۵ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۴ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله طرحواره درمانی گروهی قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار ماند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم (BDI-II)، پرسشنامه اضطراب بک (BAI) و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری در نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل شدند. یافته های توصیفی نشان داد که میانگین نمرات افسردگی و اضطراب در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در مرحله پس آزمون و پیگیری به طور چشمگیری کاهش یافته بود و میانگین نمرات کیفیت زندگی در ابعاد سلامت جسمانی، روانی، روابط اجتماعی و سلامت محیطی به طور معناداری افزایش یافته بود. یافته های استنباطی حاکی از آن بود که طرحواره درمانی به طور معناداری باعث کاهش نشانه های افسردگی و اضطراب و بهبود کیفیت زندگی زنان مطلقه در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است و این تاثیر در دوره پیگیری دوماهه نیز پایدار باقی مانده است. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی با هدف قرار دادن ریشه های ناهشیار و طرحواره های ناسازگار اولیه که در نتیجه تجارب تلخ دوران کودکی و روابط آسیب زا شکل گرفته اند، می تواند مداخله ای موثر و پایدار در جهت کاهش آسیب های روانشناختی پس ازطلاق و ارتقای سطح کیفیت زندگی در زنان مطلقه باشد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، افسردگی پس ازطلاق ، اضطراب پس ازطلاق ، کیفیت زندگی ، زنان مطلقه.