تاثیر آموزش کارآفرینی و محیط کار آفرینی بر قصد کارآفرینانه دانشجویان گردشگری

کارآفرینی در صنعت گردشگری به عنوان یکی از عوامل کلیدی توسعه اقتصادی و ایجاد فرصت های شغلی، به ویژه برای دانشجویان به عنوان کارآفرینان آینده، از اهمیت بسزایی برخوردار است. تقویت قصد کارآفرینانه دانشجویان گردشگری می تواند به کاهش نرخ بیکاری و توسعه پایدار این صنعت کمک کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش کارآفرینی و محیط کارآفرینی بر قصد کارآفرینانه دانشجویان گردشگری در دانشگاه های شهر تهران انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-پیمایشی با هدف کاربردی است و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد جمع آوری شدند. جامعه آماری شامل دانشجویان گردشگری دانشگاه های سراسری، آزاد، غیرانتفاعی و پیام نور تهران بود که با استفاده از فرمول کوکران، نمونه ای ۳۸۶ نفره به روش تصادفی ساده انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها، از سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه آموزش کارآفرینی (ولی زاده و همکاران، ۱۴۰۱)، محیط کارآفرینی (لیو و همکاران، ۲۰۰۷) و قصد کارآفرینانه (لینان و همکاران، ۲۰۱۱) استفاده شد. روایی پرسشنامه ها از طریق ضریب نسبی روایی محتوا (CVR) و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ (بالاتر از ۰.۸) تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار SmartPLS انجام گرفت. نتایج نشان داد که آموزش کارآفرینی (ضریب مسیر ۰.۲۷۳، سطح معنی داری ۰.۰۰۲) و محیط کارآفرینی (ضریب مسیر ۰.۶۹۰، سطح معنی داری ۰.۰۰۰) تاثیر مثبت و معنی داری بر قصد کارآفرینانه دارند. ضریب تعیین (R²=۰.۹۱۹) و شاخص پیش بینی (Q²=۰.۸۰۵) نشان دهنده برازش قوی مدل بود. این یافته ها بر اهمیت تقویت برنامه های آموزشی و ایجاد محیط های حمایت گر برای تشویق کارآفرینی در میان دانشجویان گردشگری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آموزش کارآفرینی ، محیط کارآفرینی ، قصد کارآفرینانه ، دانشجویان گردشگری.