چگونه توانستم با اجرای راهکار های مختلف دانش آموز دارای اختلال هماهنگی رشدی را بهبود بخشم؟

پژوهش حاضر با هدف بهبود اختلال هماهنگی رشدی در دانش آموز پایه چهارم ابتدایی انجام شد. این دانش آموز با مشکلاتی از قبیل ضعف در هماهنگی حرکتی، ناتوانی در یادسپاری مطالب درسی، کندنویسی، اضطراب عملکرد و کناره گیری اجتماعی مواجه بود. بررسی های اولیه با استفاده از مشاهده، مصاحبه با والدین و بررسی اسناد پزشکی نشان داد که مسئله ریشه در عوامل عصب زیستی (تشنج پس از تولد)، ضعف در یکپارچگی حسی، نقص در کارکردهای اجرایی و طرد اجتماعی داشت. پس از تحلیل دقیق علل، راهکارهایی در سه حوزه حرکتی، شناختی و هیجانی-اجتماعی طراحی و به مدت یک سال و نیم، هفته ای سه جلسه اجرا شد. این راهکارها شامل تکنیک بازگویی و بسط جمله، استفاده از فلش کارت های تصویری و لمینتی، کتاب خوانی تعاملی، بازی با عروسک ها، تمرین های دایره احساسات، سناریوسازی برای دفاع از حقوق، و بهره گیری از ابزارهای آموزشی برای تدریس بود. نتایج نشان داد دانش آموز در تمامی دروس به سطح خیلی خوب (ریاضی و علوم به سطح خوب) دست یافت، دایره جملات او از یک یا دو واژه به جملات چهار یا پنج کلمه ای افزایش یافت، روابط اجتماعی بهبود چشمگیری پیدا کرد و توانست با اعتمادبه نفس احساسات خود را بیان کرده و از حقوق خود دفاع کند. یافته ها تاکید می کنند که مداخلات تلفیقی و بلندمدت در بستر مدرسه می تواند ضمن بهبود هماهنگی حرکتی، کارکردهای تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان دارای اختلال هماهنگی رشدی را نیز ارتقا بخشد.

کلیدواژه ها:

اختلال هماهنگی رشدی ، یکپارچگی حسی ، اضطراب اجتماعی ، اقدام پژوهی ، دوره ابتدایی