بررسی میزان فرافکنی پرخاشگری در نقاشی کودکان ناشنوا مقطع ابتدایی شهر زابل

این پژوهش به بررسی فرافکنی پرخاشگری در نقاشی های کودکان ناشنوا مقطع ابتدایی در شهر زابل پرداخته است.روش پژوهش به صورت مروری- توصیفی می باشد که جامعه آماری شامل ۱۵ دانش آموز ناشنوا بود که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. نقاشی های این کودکان به عنوان ابزاری برای بیان احساسات و تجربیات درونی آن ها مورد تحلیل قرار گرفت. در این مطالعه، از چک لیست های تحلیلی برای شناسایی نشانه های فرافکنی پرخاشگری استفاده شد. نشانه ها شامل استفاده از رنگ های تند، ترسیم اندام های بزرگ، صحنه های خشونت آمیز و فضای بسته در نقاشی ها بود.یافته ها نشان داد که در نقاشی های اکثر کودکان، نشانه هایی از فرافکنی پرخاشگری وجود دارد. بسیاری از کودکان از رنگ های تیره و قرمز برای ترسیم آثار خود استفاده کرده و صحنه هایی از جدال و خشونت را به تصویر کشیدند. به ویژه، ترسیم دست های بزرگ به عنوان نمادی از قدرت و پرخاشگری، در آثار آن ها مشاهده شد. همچنین، بررسی ها نشان داد که بین میزان کم شنوایی و شدت نشانه های پرخاشگری رابطه ای وجود دارد، به طوری که کودکان با ناشنوایی عمیق تر، تمایل بیشتری به استفاده از خطوط پررنگ و مضامین خشن داشتند.تحلیل نقاشی ها نشان می دهد که این کودکان به دلیل محدودیت در برقراری ارتباط کلامی، احساسات منفی خود را از طریق هنر بروز می دهند. نقاشی به عنوان ابزاری برای فرافکنی، احساسات سرکوب شده و تجربیات تنش زا را بازتاب می دهد. این نتایج همسو با تحقیقات قبلی در زمینه هنردرمانی است که نقاشی را وسیله ای معتبر برای ارزیابی هیجانات کودکان با نیازهای ویژه می داند. در نهایت، این پژوهش بر اهمیت توجه به بیان غیرکلامی کودکان ناشنوا تاکید کرده و ضرورت ایجاد فضایی امن برای بروز هیجانات آن ها از طریق فعالیت های هنری را مورد تاکید قرار می دهد. این یافته ها می تواند به روانشناسان و مربیان در طراحی مداخلات مناسب کمک کند.

کلیدواژه ها:

فرافکنی ، پرخاشگری ، نقاشی کودکان ، ناشنوا ، مقطع ابتدایی