خودباوری با رویکرد الهی-فرهنگی در تدریس در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رویکرد الهی–فرهنگی در تدریس دروس تخصصی بر ارتقاء ابعاد مختلف خودباوری دانشجویان در آموزش عالی انجام شده است. در این راستا، تلاش شد با تلفیق مفاهیم تربیت اسلامی، نظریه های علمی خودباوری و تحلیل داده های تجربی، الگویی مفهومی برای تدریس مبتنی بر آموزه های دینی ارائه شود. روش پژوهش، توصیفی–پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های دولتی کشور و نمونه پژوهش، ۳۸۴ نفر از رشته های علوم انسانی و فنی بود که به روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای محقق ساخته با مولفه های خودباوری (شناختی، معنوی، اخلاقی) و رویکرد الهی–فرهنگی در تدریس بود که روایی محتوایی آن به تایید خبرگان رسید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۸۹ تایید شد. نتایج تحلیل رگرسیون و مدل معادلات ساختاری نشان داد مولفه هایی مانند الهام از آیات، الگوی اخلاقی بودن استاد، انسجام ارزشی محتوا و معنویت فضای کلاس، تاثیر معناداری بر ابعاد مختلف خودباوری دارند. بالاترین اثر مستقیم مربوط به الهام گیری از آیات بر خودباوری معنوی و بیشترین اثر غیرمستقیم مربوط به نقش اخلاقی استاد بر خودباوری اخلاقی بود. در تحلیل تفسیری، نتایج با آموزه های قرآنی و نظریات روان شناسی اسلامی هم راستا بود و مدل نهایی، الگویی تلفیقی از آموزش تخصصی در بستر تربیت دینی را پیشنهاد می کند. این پژوهش، بر لزوم بازطراحی نظام آموزشی بر پایه ارزش های الهی برای تربیت دانش آموختگانی توانمند، متعهد و معنوی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودباوری ، تدریس الهی ، تربیت اسلامی ، معنویت در آموزش ، آموزش تخصصی.