رابطه اختلال زبان بیانی با مشکلات یادگیری در دانش آموزان پایه های اول و دوم ابتدایی

اختلال زبان بیانی (Expressive Language Disorder) یکی از شایع ترین و در عین حال پیچیده ترین اختلالات تحولی در دوران کودکی است که تاثیرات عمیق و پایداری بر کنش های آکادمیک دانش آموزان دارد. هدف از پژوهش حاضر، تبیین رابطه علی و همبستگی میان نقایص زبان بیانی و بروز مشکلات یادگیری در دو سال حیاتی نخست آموزش رسمی (پایه های اول و دوم ابتدایی) است. روش این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بوده که با ابزار فیش برداری از منابع کتابخانه ای و بررسی یافته های نوین عصب شناختی تدوین شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که ناتوانی در سازماندهی واج شناختی، محدودیت در گنجینه واژگان پایه و نقص در ساختارهای نحوی، به طور مستقیم فرآیند "خودکارسازی" در خواندن و "انسجام محتوایی" در نوشتن را مختل می کند. همچنین نتایج حاکی از آن است که حافظه فعال کلامی به عنوان یک متغیر میانجی، نقش کلیدی در تبدیل زبان شفاهی به زبان کتبی ایفا می کند. در نهایت، این مقاله بر ضرورت اجرای پروتکل های غربالگری زبانی در مراکز پیش دبستانی و مدارس ابتدایی تاکید کرده و راهکارهای اصلاحی جهت تعدیل بار شناختی در کلاس درس را پیشنهاد می دهد تا از تثبیت ناتوانی های یادگیری در سال های بعدی جلوگیری به عمل آید.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، زبان بیانی ، اختلال