هوش مصنوعی و یادگیری خودتنظیم : چشم اندازی از چارچوب نظریه بندورا در پژوهش

یکی از مسائل مهم در آموزش عالی و پیشرفت هر کشوری پژوهش است. دانشجویان تحصیلات تکمیلی بیشترین افرادی هستند که با پژوهش در ارتباط بوده و لازم است طی دوران تحصیل خود طرحی پژوهشی در قالب پایان نامه ارائه دهند. انجام و تکمیل به موقع پایان نامه نیازمند داشتن مهارت هایی از سمت پژوهشگر می باشد که یکی از مهم ترین آن ها خودتنظیمی است که سازه ی انگیزشی مهمی در نظریه شناختی-اجتماعی است. بنظر می رسد هوش مصنوعی و ابزارهای آن می توانند در حیطه پژوهش به عنوان دستیار کمک کننده باشند. در این مطالعه از روش توصیفی-تحلیلی و اسنادی استفاده شد. بدین گونه که منابع اطلاعاتی معتبر در حیطه هوش مصنوعی و روانشناسی و پژوهش های معتبر خارجی و داخلی از پایگاه های مختلف اطلاعاتی مانند WOS و Scopus گردآوری و مورد بررسی قرار گرفت. این مقاله مروری بر مهم ترین تاثیرات هوش مصنوعی در پژوهش و همچنین خودتنظیمی از نگاه و تبیین نظریه شناختی-اجتماعی انجام شده است. مرور ادبیات و پژوهش ها نشان داد که خودتنظیمی در پژوهش را به خوبی می توان در چارچوب نظریه شناختی-اجتماعی جای داد و بنظر می رسد با توجه به تاثیرات مثبت هوش مصنوعی بر خودتنظیمی در حیطه آموزش و یادگیری، می توان از این فناوری در حیطه پژوهش نیز سود برد.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، پژوهش ، خودتنظیمی ، نظریه ی بندورا ، هوش مصنوعی