هوش مصنوعی در بافت روانشناختی: آموزش و پژوهش

هوش مصنوعی به عنوان پدیده ای نوظهور، با قدرت شبیه سازی توانمندی های شناختی و رفتار انسانی بر جنبه های مختلفی از زندگی اثرگذار بوده است. این فناوری همراه با کاربردهای بسیار به سهولت زندگی در زمینه های متعددی کمک نموده است، درحالیکه مانند هر پدیده ی نوظهور علارغم تاثیرات مثبت دارای چالش هایی نیز می باشد. همین امر اهمیت بررسی کاربرد و تاثیرات این فناوری در حوزه های مختلف را برجسته می سازد. آموزش و به ویژه پژوهش به عنوان یک رفتار انسانی از منظر روانشناسی یکی از این حوزه هاست. پژوهش حاضر به شیوه مروری و بر اساس روش توصیفی-تحلیلی و اسنادی انجام شد و با مرور پژوهش های معتبر در این حیطه ها به کاربردها، چالش ها و تاثیر این فناوری در آموزش و پژوهش و به ویژه متغیرهای تاثیرگذار روانشناختی این دو حیطه یعنی خودتنظیمی، خودکارآمدی و درگیری پرداخت. مرور ادبیات و پژوهش ها نشان داد که هوش مصنوعی و ابزارهای مبتنی بر آن توانسته اند به خوبی به افزایش خودتنظیمی، خودکارآمدی و درگیری در فراگیران و پژوهشگران کمک کنند. اما همچنین به وجود چالش هایی که این ابزارها دارند نیز اشاره کرده اند که ضرورت استفاده مسئولانه و توجه به مکمل بودن این ابزارها را بیش از پیش برجسته می کند تا بتوان همزمان و به نحوی اصولی با پیشرفت های روز جهان گام برداشت.

کلیدواژه ها:

آموزش ، پژوهش ، خودتنظیمی ، خودکارآمدی ، درگیری ، هوش مصنوعی