رابطه ترومای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام با سیستم مغزی رفتاری و بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک

این پژوهش باهدف بررسی رابطه ترومای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام با سیستم مغزی رفتاری و بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک انجام شد.روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد با سابقه مصرف کننده مواد مخدر و محرک و حاضر در مراکز بهبودی اقامتی و بازتوانی شهر رشت در شش ماهه اول سال ۱۴۰۲ بود. حجم نمونه ۱۶۰ نفر بودند که با شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه های تجربه های آسیب زای دوران کودکی (برنستاین و همکاران ، ۲۰۰۳)، عدم تحمل بلاتکلیفی توسط (فریستون و همکاران ،۱۹۹۴)، سیستم های مغزی رفتاری (کارور و وایت، ۱۹۹۴) و بازداری شناختی (کارور و وایت ۱۹۹۴) مورد بررسی قرار گرفتند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد وکلیه تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS۲۶ انجام شد.نتایج آزمون همبستگی پیرسون، همبستگی کانونی و رگرسیون نشان داد که ضریب همبستگی و شاخص معناداری بین دو متغیر ترومای دوران کودکی و سیستم مغزی رفتاری ۰.۳۲۷ و ۰.۰۰۰ ، بین دو متغیر ترومای دوران کودکی و بازداری شناختی ۰.۰۹۰ و ۰.۲۵۷ ، بین دو متغیر عدم تحمل ابهام و سیستم مغزی رفتاری ۰.۴۹۸ و ۰.۰۰۰ و بین دو متغیر عدم تحمل ابهام و بازداری شناختی ۰.۵۱۴ و ۰.۰۰۰ می باشد بنابرین به جز فرضیه دوم که هدف از آن بررسی رابطه معنادار بین ترومای دوران کودکی با بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک بود، دیگر فرضیات تحقیق مورد تائید قرار گرفتند. نتایج آزمون رگرسیون نشان داد که ترومای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام توانایی پیش بینی سیستم مغزی رفتاری و بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک را دارند.با توجه به اینکه در این تحقیق مشخص شد که ترومای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام توانایی پیش بینی سیستم مغزی رفتاری و بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک تاثیر دارند بنابراین می توان با کارجویی آسیب دوران کودکی و عدم تحمل ابهام باعث بهبود سیستم مغزی رفتاری و بازداری شناختی در افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک شد.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، عدم تحمل ابهام ، سیستم مغزی رفتاری ، بازداری شناختی ، افراد مصرف کننده مواد مخدر و محرک