رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه با ابعاد صمیمیت زناشویی در زنان متقاضی طلاق در شهر بیرجند

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و ابعاد صمیمیت زناشویی در زنان متقاضی طلاق در شهر بیرجند انجام شد. با توجه به افزایش نرخ طلاق و اهمیت عوامل شناختی–هیجانی در تضعیف روابط زناشویی، این مطالعه تلاش کرد تا نقش طرحواره های ناسازگار اولیه را به عنوان یکی از عوامل زیربنایی کاهش صمیمیت زناشویی مورد بررسی قرار دهد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره و دادگاه های خانواده شهر بیرجند بود. از این میان به روش نمونه گیری در دسترس، ۱۱۲ نفر به عنوان نمونه پژوهش، انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ(۱۹۹۹) و پرسشنامه صمیمیت زناشویی اولیا(۱۳۸۵) بود. داده ها با استفاده از روش آماری همبستگی پیرسون، مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد بین طرحواره های ناسازگار اولیه و ابعاد صمیمیت زناشویی رابطه منفی و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش شدت طرحواره های ناسازگار اولیه، میزان صمیمیت زناشویی در زنان در آستانه طلاق به طور معناداری، کاهش می یابد(p,۰/۰۵). همچنین برخی از حوزه ها مانند طرد/بریدگی، محدودیتهای مختل و عملکرد مختل پیش بینی کننده قوی تری برای کاهش صمیمیت زناشویی بودند. بر این اساس می توان اذعان نمود: طرحواره های ناسازگار اولیه نقش مهمی در تضعیف صمیمیت زناشویی و افزایش آسیب پذیری روابط زوجین دارند. بنابراین، توجه به این الگوهای شناختی–هیجانی در فرآیند مشاوره و مداخلات روان شناختی به ویژه در زنان متقاضی طلاق می تواند در بهبود کیفیت روابط زناشویی و کاهش احتمال فروپاشی خانواده موثر باشد.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار اولیه ، صمیمیت زناشویی ، طلاق ، روابط زناشویی ، زنان متقاضی طلاق.