رویکردهای مداخله ای برای کاهش اضطراب ریاضی و افزایش خودکارآمدی: نقش مشترک معلمان، خانواده و عوامل شناختی

مقدمه: این پژوهش، اضطراب ریاضی به عنوان پدیده ای چندبعدی و تاثیرگذار بر عملکرد تحصیلی با رویکرد مرور روایتی بررسی شد. روش: تحلیل پژوهش های داخلی و خارجی نشان داد که اضطراب ریاضی نتیجه تعامل عوامل شناختی مانند بار شناختی و محدودیت حافظه کاری، عوامل هیجانی همچون نگرانی، ترس از شکست و اجتناب، و عوامل آموزشی نظیر شیوه تدریس، نگرش معلم و کیفیت طراحی محتوا است. نقش خانواده نیز از طریق انتقال نگرش ها، تجارب هیجانی و سبک های فرزندپروری در شکل گیری و تداوم اضطراب برجسته شد. همچنین فناوری های آموزشی شامل چندرسانه ای، بازی های آموزشی و محیط های تعاملی در کاهش تهدید ادراک شده و ایجاد تجربه های یادگیری جذاب و کم اضطراب موثر گزارش شد. نتایج: یافته ها نشان داد که کاهش اضطراب ریاضی نیازمند مجموعه ای از مداخلات هماهنگ مانند تقویت خودکارآمدی، طراحی آموزشی مبتنی بر اصول بار شناختی، به کارگیری روش های یادگیری فعال و زایشی، توانمندسازی معلمان و آموزش والدین است. بحث: نتیجه گیری کلی پژوهش بر ضرورت رویکردی یکپارچه و نظام مند برای بهبود نگرش، عملکرد و تجربه هیجانی دانش آموزان در مواجهه با یادگیری ریاضی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب ریاضی ، بار شناختی ، یادگیری زایشی ، خودکارآمدی ، طراحی آموزش