بررسی اثربخشی مداخلات کاردرمانی در بهبود مهارت های حرکتی ظریف و عملکرد روزمره کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلالات عصب رشدی پیچیده است که با مشکلاتی در تعاملات اجتماعی، ارتباطات و الگوهای رفتاری محدود و تکراری شناخته می شود. در سال های اخیر، پژوهشگران علاوه بر مشکلات ارتباطی و رفتاری، به نارسایی های حرکتی در کودکان مبتلا به اوتیسم توجه ویژه ای نشان داده اند. بسیاری از این کودکان در مهارت های حرکتی ظریف مانند گرفتن اشیا، هماهنگی چشم و دست، نوشتن، استفاده از وسایل شخصی و انجام فعالیت های روزمره با مشکلات قابل توجهی مواجه هستند. این مشکلات می تواند استقلال فردی، مشارکت اجتماعی و کیفیت زندگی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. از این رو، استفاده از مداخلات کاردرمانی به عنوان یکی از موثرترین روش های توان بخشی در بهبود مهارت های حرکتی و عملکرد روزمره کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مورد توجه متخصصان قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخلات کاردرمانی در بهبود مهارت های حرکتی ظریف و عملکرد روزمره کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که برنامه های کاردرمانی مبتنی بر تمرین های حسی–حرکتی، بازی درمانی، آموزش مهارت های خودیاری و فعالیت های هدفمند می تواند موجب بهبود هماهنگی حرکتی، افزایش استقلال در فعالیت های روزمره و ارتقای توانایی های شناختی–حرکتی کودکان مبتلا به اوتیسم شود. همچنین نتایج نشان می دهد که تداوم جلسات درمانی، مشارکت خانواده و استفاده از برنامه های فردمحور از عوامل مهم در موفقیت مداخلات کاردرمانی محسوب می شود. بررسی مطالعات مختلف نیز نشان داد کودکانی که به صورت مستمر در برنامه های کاردرمانی شرکت کرده اند، پیشرفت بیشتری در مهارت های حرکتی ظریف، تعاملات اجتماعی و انجام فعالیت های روزمره داشته اند. در مجموع، یافته های پژوهش حاضر بر اهمیت نقش کاردرمانی در فرایند توان بخشی کودکان مبتلا به اوتیسم تاکید دارد و نشان می دهد که مداخلات تخصصی کاردرمانی می تواند نقش موثری در بهبود عملکرد فردی و اجتماعی این کودکان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

کاردرمانی ، اختلال طیف اوتیسم ، مهارت های حرکتی ظریف ، عملکرد روزمره