اثربخشی درمان فرا تشخیصی یکپارچه نگر بر خود ناتوان سازی دانش آموزان

پژوهش حاضر باهدف اثربخشی درمان فرا تشخیصی یکپارچه نگر بر خود ناتوان سازی دانش آموزان انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل به همراه پیش آزمون و پس آزمون بود. در این پژوهش، جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر متوسطه دوره اول ناحیه ۳ شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان با روش نمونه گیری خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری کنترل و آزمایش جایگزین شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه خود ناتوان سازی جونز و رودوالت (۱۹۸۲) بود. جلسات درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر (لواف آرانی و همکاران، ۱۴۰۱) به تعداد ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه وتحلیل داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) و چند متغیره (MANCOVA) با کمک نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافته ها نشان داد که درمان فرا تشخیصی یکپارچه نگر بر خود ناتوان سازی دانش آموزان تاثیر معناداری در سطح (p<۰. ۰۵) دارد. نتایج همچنین نشان داد درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر مولفه های خود ناتوان سازی (خلق منفی و تلاش) تاثیر معناداری در سطح (p<۰. ۰۵) داشت اما درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر عذرتراشی اثر معناداری نداشته است. مشاوران مدرسه می توانند به جهت کاهش خود ناتوان سازی دانش آموزان از درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بهره ببرند.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، خود ناتوان سازی ، دانش آموزان ، درمان فرا تشخیصی ، درمان فرا تشخیصی یکپارچه نگر