نقش یادگیری خودتنظیم در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان : بررسی چارچوب های نظری و شواهد پژوهشی

این پژوهش به بررسی نقش یادگیری خودتنظیم در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی مطالعه، تبیین رابطه میان راهبردهای شناختی و انگیزشی خودتنظیمی با نتایج تحصیلی دانش آموزان و همچنین بررسی تفاوت های جنسیتی در این زمینه بود. روش پژوهش حاضر، توصیفی-همبستگی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های معتبر سنجش یادگیری خودتنظیم (مانند پرسشنامه زیمرمن) و معدل تحصیلی جمع آوری گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بودند که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای از آنان انتخاب شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری مناسب انجام شد. نتایج نشان داد که یادگیری خودتنظیم، اعم از راهبردهای شناختی و انگیزشی، رابطه مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دارد (Zimmerman, ۲۰۰۸). همچنین، تفاوت های جنسیتی در سطح یادگیری خودتنظیم مشاهده گردید. این یافته ها بر اهمیت آموزش و تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان برای دستیابی به موفقیت تحصیلی تاکید دارند (Pintrich, ۲۰۰۴).

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیم ، عملکرد تحصیلی ، راهبردهای شناختی ، خودتنظیمی انگیزشی ، دانش آموزان