بررسی علل و راهکارهای کاهش تعارضات والدین و مدرسه با تاکید بر نقش میانجی مدیریت آموزش و پرورش

مدرسه و خانواده دو رکن اصلی تربیت دانش آموزان هستند، اما تعارضات میان آن ها می تواند فرآیند آموزش را مختل کرده و پیامدهای منفی برای سلامت روانی دانش آموزان داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی علل بروز دعواهای والدین با مدرسه و ارائه راهکارهای کاهش آن با تاکید بر مهارت های ارتباطی و نقش فناوری بود.روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-پیمایشی با رویکرد آمیخته (کمی و کیفی) بود. جامعه آماری شامل معلمان، مدیران و والدین دانش آموزان مقطع ابتدایی بود. در بخش کمی، ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب و با پرسشنامه محقق ساخته مورد بررسی قرار گرفتند. در بخش کیفی، با ۲۰ نفر از خبرگان آموزشی مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد. داده های کمی با نرم افزار SPSS و داده های کیفی با روش تحلیل مضمون تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که مهم ترین عوامل بروز تعارض به ترتیب عبارتند از: کمبود ارتباطات موثر (۴/۲)، تفاوت در انتظارات تربیتی (۳/۸) و مسائل مالی (۳/۵). همچنین بین مهارت های ارتباطی معلمان و کاهش تعارضات رابطه ای معنادار و معکوس وجود داشت (p < ۰.۰۱). تحلیل کیفی نشان داد که شبکه های اجتماعی می توانند با ایجاد بستر شایعه پراکنی، تعارضات را تشدید کنند. علاوه بر این، یافته ها حاکی از آن بود که تعارضات تاثیر منفی معناداری بر عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان دارند.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش تاکید می کند که برای کاهش دعواهای والدین و مدرسه، صرفا وضع قوانین کافی نیست، بلکه باید بر ارتقای مهارت های ارتباطی طرفین، شفاف سازی قوانین و مدیریت هوشمندانه فضای مجازی تمرکز کرد. ایجاد کمیته های حل اختلاف و تدوین منشور اخلاقی مشترک از جمله راهکارهای کاربردی برای ارتقای فرهنگ همکاری است.

کلیدواژه ها:

تعارض والدین و مدرسه ، مهارت های ارتباطی ، مشارکت اولیا ، شبکه های اجتماعی ، مدیریت آموزشی.