ضرورت بازنگری در برنامه درسی: از رویکرد واحد به سوی توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شیوه های رویارویی برنامه درسی و آموزش با تفاوت های فردی دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل محتوا و مرور نظام مند ادبیات، به بررسی نظریه ها، رویکردها و راهبردهای مرتبط با تفاوت های فردی در تعلیم و تربیت پرداخته است. یافته های پژوهش نشان داد که تفاوت های فردی دانش آموزان ابعاد گسترده ای دارد که شامل هوش و استعداد تحصیلی، مراحل رشد شناختی، عاطفی و اخلاقی، پیشینه اطلاعاتی، سبک یادگیری، نیازها و علاقه مندی ها، زمینه فرهنگی و اجتماعی، و ویژگی های فردی می شود. نظریه هوش های چندگانه گاردنر نشان داد که انسان ها حداقل هشت نوع هوش دارند و مدارس سنتی تنها به دو نوع هوش زبانی و ریاضی توجه می کنند. نتایج ارزیابی واکنش های موجود نشان داد که نظام های آموزشی سنتی نتوانسته اند به درستی به تفاوت های فردی پاسخ دهند. وابستگی بیش از حد به آزمون های استاندارد، سیستم ردیابی و کلاس های طبقه بندی شده از جمله مواردی هستند که مورد نقد قرار گرفته اند. بر اساس یافته ها، راهبردهای متعددی برای پذیرش رویکرد غیرکاهش گرایانه پیشنهاد شد که شامل استفاده از روش های تدریس متنوع، طراحی تجربیات یادگیری متناسب با نیازهای فردی، کار گروهی در کلاس های ناهمگون، توجه به زمینه فرهنگی، تغییر نقش معلم به تسهیل گر یادگیری، و طراحی برنامه های درسی مسئله محور می شود.

کلیدواژه ها:

تفاوت های فردی ، برنامه درسی ، هوش های چندگانه ، عدالت آموزشی ، طراحی آموزشی