نقش تاب آوری در پیش بینی بهزیستی روان شناختی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری در پیش بینی بهزیستی روان شناختی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. در جهان کنونی، که آموزش و پرورش تنها به انتقال دانش محدود نمی شود و رشد همه جانبه فرد را دنبال می کند، اهمیت عوامل روان شناختی بیش از پیش نمایان شده است. تاب آوری به عنوان توانایی فرد در سازگاری مثبت با چالش ها و فشارهای زندگی، یکی از مولفه های مهم در موفقیت تحصیلی و سلامت روانی محسوب می شود. در این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کیفی توصیفی و از طریق مطالعه کتابخانه ای و بررسی منابع علمی معتبر، رابطه میان تاب آوری، بهزیستی روان شناختی و پیشرفت تحصیلی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های نظری نشان می دهد که تاب آوری به عنوان یک متغیر کلیدی، می تواند میزان بهزیستی روان شناختی را از طریق تقویت احساس معنا، خودکارآمدی، کنترل درونی و امید به آینده بهبود بخشد. همچنین، تاب آوری با تاثیرگذاری بر مولفه هایی نظیر پشتکار، انگیزش درونی و نگرش رشد، پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را به طور مثبت پیش بینی می کند. به بیان دیگر، دانش آموزان تاب آور در مقابله با فشارهای تحصیلی و هیجانات منفی، از راهبردهای سازگارانه تری بهره می گیرند و توانایی بیشتری در حفظ انگیزه و تمرکز بر اهداف آموزشی دارند. بر اساس نتایج بررسی ها، می توان نتیجه گرفت که ارتقای تاب آوری در دانش آموزان تاثیر چشمگیری بر بهبود سلامت روان و عملکرد تحصیلی آنان دارد؛ بنابراین، گنجاندن آموزش مهارت های تاب آوری در نظام آموزشی کشور می تواند گامی موثر در جهت تحقق توسعه انسانی و آموزشی پایدار به شمار آید.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، تاب آوری ، بهزیستی روانشناختی ، پیشرفت تحصیلی