بررسی روانشناسی وابستگی دانش آموزان به ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند یادگیری مدرسه

ورود هوش مصنوعی به حوزه آموزش، فرصت ها و چالش های جدیدی را پیش روی دانش آموزان قرار داده است. این مقاله به بررسی روانشناسی وابستگی دانش آموزان به ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند یادگیری مدرسه می پردازد. هدف اصلی، شناسایی مراحل شکل گیری وابستگی روان شناختی، مکانیسم های تقویت کننده آن، و پیامدهای شناختی، هیجانی و تحصیلی این پدیده است. این پژوهش به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که وابستگی به هوش مصنوعی در چهار مرحله آشنایی، اتکا، وابستگی عملکردی و ناتوانی در عملکرد مستقل شکل می گیرد. مکانیسم های روان شناختی همچون پاداش فوری، کاهش اضطراب، توهم شایستگی و تنبلی شناختی، این وابستگی را تقویت می کنند. پیامدهای این پدیده شامل تضعیف تفکر انتقادی، کاهش خودکارآمدی تحصیلی، افزایش اضطراب در غیاب ابزار، و اختلال در مهارت های نوشتاری است. مقاله رویکردهای مداخله ای مبتنی بر سواد دیجیتال، مشاوره روان شناختی، طراحی تکالیف مقاوم، و همکاری مدرسه-خانواده را پیشنهاد می دهد. نتایج بر ضرورت تعادل میان بهره مندی از فناوری و حفظ استقلال شناختی دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

وابستگی روان شناختی ، هوش مصنوعی آموزشی ، یادگیری مدرسه ، تفکر انتقادی ، خودکارآمدی تحصیلی ، سواد دیجیتال