تحلیل روانشناسی ارتباط معلم و دانش آموز در کلاس های هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی

ورود هوش مصنوعی به حوزه آموزش و ظهور کلاس های هوشمند، تحولی بنیادین در ماهیت و کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز ایجاد کرده است. این مقاله با هدف تحلیل ابعاد روانشناختی این تحول، به بررسی چگونگی تاثیرگذاری فناوری های هوش مصنوعی بر پویایی های ارتباطی، هیجانی و شناختی در محیط های یادگیری می پردازد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی ضمن ایجاد فرصت هایی همچون شخصی سازی یادگیری، افزایش توجه فردی، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت خودکارآمدی دانش آموزان، چالش های جدی از جمله کاهش تعامل انسانی، تضعیف گرمای عاطفی، وابستگی فناورانه و بحران هویتی معلمان را نیز به همراه دارد. نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری تغییر یافته و تعامل سه جانبه معلم-دانش آموز-هوش مصنوعی الگوی جدیدی از روابط آموزشی را شکل داده است. نتایج تاکید می کند که حفظ تعادل بین بهره مندی از ظرفیت های فناوری و حفظ بعد انسانی و عاطفی آموزش، کلید موفقیت در این دوران گذار است و نیازمند آموزش معلمان، بازنگری سیاست های آموزشی و توجه ویژه به ابعاد اخلاقی و روانشناختی این تحول می باشد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی ارتباط آموزشی ، کلاس های هوشمند ، هوش مصنوعی در آموزش ، تعامل معلم-دانش آموز ، شخصی سازی یادگیری ، فناوری آموزشی