نقش انعطاف ناپذیری روانشناختی در رشد پس از سانحه بیماران مبتلا به سرطان خون : یک مطالعه مقطعی

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش انعطاف ناپذیری روانشناختی در رشد پس از سانحه بیماران مبتلا به سرطان خون انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به سرطان خون مراجعه کننده به بیمارستان امام (ره) شهر ساری در سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۵۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به دو پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II) برای سنجش انعطاف ناپذیری روانشناختی و پرسشنامه رشد پس از سانحه (PTGI) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین انعطاف ناپذیری روانشناختی و رشد پس از سانحه رابطه منفی و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون آشکار کرد که انعطاف ناپذیری روانشناختی پیش بینی کننده معناداری برای رشد پس از سانحه است و کاهش انعطاف ناپذیری (یعنی افزایش انعطاف پذیری) با افزایش تجربه رشد پس از سانحه همراه بود. انعطاف ناپذیری روانشناختی به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر رشد پس از سانحه در بیماران مبتلا به سرطان خون عمل می کند. کاهش اجتناب تجربه ای و افزایش پذیرش افکار و احساسات مرتبط با بیماری می تواند فرآیند یافتن معنا، قدردانی از زندگی و رشد شخصی را در این بیماران تسهیل کند. مداخلات مبتنی بر افزایش انعطاف پذیری روانشناختی، به ویژه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، برای ارتقای رشد پس از سانحه در بیماران سرطانی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

انعطاف ناپذیری روانشناختی ، رشد پس از سانحه ، سرطان خون ، بیمارستان امام ساری