بررسی اپیدمیولوژیک علل فلج مغزی در کودکان و نوجوانان تحت پوشش مراکز بهزیستی اهواز: نقش حیاتی آسفیکسی پری ناتال و خطاهای بالینی در زایمان

هدف پژوهش، شناسایی الگوهای اپیدمیولوژیک و تعیین سهم عوامل محیطی و خطاهای پزشکی در بروز فلج مغزی در اهواز است. این مطالعه توصیفی-تحلیلی مقطعی بر روی ۱۰۰ کودک و نوجوان (۲ تا ۱۸ سال) مبتلا به فلج مغزی تحت پوشش مراکز بهزیستی اهواز (سال ۱۴۰۳) انجام شد. داده ها از طریق مرور پرونده های پزشکی و مصاحبه با مادران جمع آوری و با نرم افزار SPSS تحلیل گردید. یافته ها نشان می دهد که میانگین سنی شرکت کنندگان ۸.۵±۶.۲ سال بود (۵۸٪ پسر). نتایج نشان داد که ۹۷٪ موارد دارای سابقه آسفیکسی حین تولد و دیسترس جنینی بودند؛ در حالی که ۱٪ مربوط به ناهنجاری ساختاری مغز (آژنزی لوب تمپورال) و ۲٪ ناشی از علل ژنتیکی ناشناخته بود. تحلیل علت ریشه ای نشان داد در ۹۲٪ موارد، تاخیر در تشخیص دیسترس و تصمیم گیری برای سزارین عامل مستقیم آسیب هیپوکسیک بوده است. شایع ترین نوع فلج مغزی، اسپاستیک دی پلژی (۵۱٪) بود که پس از آن اسپاستیک همی پلژی (۴۲٪) و سپس اسپاستیک کوادری پلژی (۷٪) قرار داشتند. همچنین ۹۳٪ بیماران سابقه بستری در NICU داشتند. در نهایت مشخص شد که همگرایی «آسفیکسی»، «زایمان طبیعی طولانی» (در ۸۵٪ موارد) و «تاخیر در مداخله جراحی» در اکثر موارد، نشان دهنده یک الگوی اپیدمیولوژیک هشداردهنده در اهواز است. ضعف در پایش وضعیت جنین و تاخیر در تصمیم گیری برای سزارین، عامل کلیدی بروز این عوارض غیرقابل بازگشت به نظر می رسد. پیشنهاد می شود پروتکل های مانیتورینگ جنین بازنگری و آموزش های اجباری برای تشخیص زودهنگام دیسترس برگزار گردد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: فلج مغزی ، آسفیکسی پری ناتال ، خطای پزشکی ، سزارین ، بهزیستی اهواز ، اپیدمیولوژی