ضرورت برنامه ریزی شهرداری در تحقق قوانین احیاء بافت ناکارآمد شهری

امروزه سیاست های مداخله در بافت های شهری در دهه های گذشته تغییرات بسیاری کرده است. تجربیاتی که از نحوه مداخله در گونه های مختلف بافت های شهر به دست آمده، همینطور تحولات و اتفاقات متفاوت در طول زمان، موجب شده است تا مدیران و برنامه ریزان شهر سیاست های خود را در زمینه نحوه تغییر ساختار بافت های شهر تغییر دهند. سیاست های جدید در راستای بهبود همه جانبه شرایط زیست پذیری این بافت ها اتخاذ شده و تجربیاتی جدید را در اختیار پژوهشگران و مدیران شهری قرار داده است، بافت های ناکارآمد شهری دارای سه نوع است، بافت های تاریخی در مرکز شهرها، بافت های فرسوده میانی که دچار ناکارآمدی شده اند و به واسطه مهاجرت ساکنان یا به واسطه وضعیت اقتصادی ساکنان تغییر کرده اند. از طرف دیگر بافت های سکونتگاه های غیررسمی هستند که آنها نیز مسائل خودشان را دارند، برخی سند مالکیت دارند و برخی دیگر ندارند، تعدادی در خارج از شهر و برخی در داخل شهرها هستند، تعدادی نیز در حاشیه شهرها قرار دارند. در نتیجه می توان گفت یکی از معضلات شهرهای معاصر، وجود بافت های ناکارآمد شهری است که اغلب موجب ناپایداری در ابعاد مختلف شده و محلات شهری را با چالش های جدی مواجه کرده است. با عنایت به ضرورت احیای این نوع فضاها، هدف پژوهش حاضر، ضرورت برنامه ریزی شهرداری در تحقق قوانین احیاء بافت ناکارآمد شهری است.