تاثیر روش تدریس پروژه محور بر یادگیری عمیق مفاهیم ریاضی در دوره ابتدایی

یادگیری عمیق مفاهیم ریاضی، فراتر از حفظ کردن رویه ها و فرمول ها، مستلزم درک روابط علی، توانایی کاربست دانش در موقعیت های جدید و بازنمایی چندگانه از مفاهیم انتزاعی است. روش تدریس پروژه محور به عنوان یکی از رویکردهای سازنده گرا و دانش آموز محور، با فراهم آوردن بستری برای کشف، حل مسئله در بافت واقعی و ساخت دانش توسط خود یادگیرنده، پتانسیل بالایی برای ارتقای یادگیری عمیق در ریاضیات دارد. این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مبانی نظری و سازوکارهای تاثیرگذاری روش تدریس پروژه محور بر یادگیری عمیق مفاهیم ریاضی در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. چارچوب نظری این تحلیل بر نظریه سازنده گرایی پیاژه و ویگوتسکی و نظریه بار شناختی سوئلر استوار است. یافته های نظری نشان می دهد که روش تدریس پروژه محور از طریق پنج سازوکار اصلی بر یادگیری عمیق ریاضی تاثیر می گذارد: الف) ایجاد بافت معنادار و واقعی برای مفاهیم انتزاعی ریاضی که درک شهودی را تسهیل می کند، ب) فراهم آوری فرصت بازنمایی چندگانه (عددی، هندسی، کلامی، دستکاری فیزیکی) از یک مفهوم واحد، ج) فعال سازی فرآیندهای شناختی سطح بالا (تحلیل، ترکیب، ارزشیابی) به جای صرفا به خاطرسپاری، د) افزایش انگیزش درونی از طریق خودمختاری و ارتباط با علایق شخصی دانش آموز، و ه) ارائه بازخورد مستمر و خودتنظیمی از طریق بازبینی پروژه در مراحل مختلف. در پایان، نتیجه گیری می شود که روش تدریس پروژه محور در صورتی به حداکثر اثربخشی بر یادگیری عمیق ریاضی می رسد که با طراحی دقیق پروژه های متناسب با سطح رشد شناختی دانش آموزان، تعادل میان ساختار و آزادی، و ادغام با روش های مستقیم برای آموزش مهارت های پایه همراه باشد. پیشنهادهای تحلیلی مقاله بر ضرورت توانمندسازی معلمان در طراحی و تسهیل پروژه های ریاضی، تغییر نظام ارزشیابی از محصول محور به فرآیندمحور، و بازنگری در برنامه درسی ریاضی برای گنجاندن زمان کافی برای پروژه ها تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس پروژه محور ، یادگیری عمیق ، مفاهیم ریاضی ، دوره ابتدایی ، سازنده گرایی