تحلیل مفهومی سیمای حضرت موسی (ع) در پرتو واژه «سلام» تبیین پیوند سبقت، قرب و عبودیت(امامت) در قرآن کریم

پژوهش حاضر با هدف تحلیل جایگاه حضرت موسی(ع) در شبکه مفهومی قرآن کریم و بازخوانی سیره ایشان در پرتو مفهوم بنیادین «سلام» انجام شده است. در این مطالعه، «سلام» نه به مثابه تحیتی ساده، بلکه به عنوان کنشی ارتباطی، سازوکار زیستی–معنوی و شاخص امنیت وجودی تفسیر شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که موسی(ع) در مسیر تکامل پیامبرانه خویش، از مرتبه «سابقون» و پیشگامی در ایمان و اطاعت، به مرحله «قرب» و اصطفای الهی دست می یابد و سرانجام مقام عبودیت رحمانی ( امامت) با دریافت «سلام» الهی، تثبیت می شود. در این چارچوب، تقابل میان «قرب اعتباری» ساحران در دربار فرعون و «قرب حقیقی» موسی(ع) به عنوان یکی از محورهای تبیینی برجسته می گردد. همچنین نشان داده می شود که سیره ارتباطی موسی(ع)، در بسیاری از مواضع، واجد عناصر مشترک با الگوی «عبادالرحمن» است؛ الگویی که در آن مواجهه با جاهلان بر پایه گفتار آرام بخش و کنش رحمانی «سلاما» استوار است. برآیند این تحلیل آن است که زیست جهان موسی(ع) را می توان زیست جهان سلام، امنیت و آرامشی دانست که از قرب حقیقی الهی سرچشمه می گیرد.

کلیدواژه ها:

حضرت موسی (ع) ، سلام ، مقربین ، سابقون ، عبادالرحمن ، پیامبران اولوالعزم ، اخلاق گفتار در قرآن.