سیمای مقربین در قرآن کریم حضرت عیسی بن مریم(ع)

واژه «المقربون/المقربین» در قرآن کریم از ساختار معنایی مستقل و لایه مندی برخوردار است و بر مرتبه ای از «قرب وجودی» دلالت می کند؛ مرتبه ای که فراتر از امتیاز تشریفاتی، ناظر به وضعیت معرفتی، اخلاقی و هستی شناختی انسان در نسبت با خداوند است. این پژوهش با هدف تبیین مراتب و شاخص های قرب حقیقی، به بررسی آیات مرتبط با واژه «مقربین» و مصادیق آن، به ویژه در الگوی وجودی حضرت عیسی(ع)، می پردازد. روش تحقیق بر مبنای تحلیل مفهومی–تفسیری و تطبیق سیاقی آیات تنظیم شده است. یافته ها نشان می دهد قرب در قرآن نه صرفا مقامی تشریفاتی، بلکه مسیر تعالی وجودی انسان تا وصول به «سلام الهی» است؛ مقربان نماد کمال انسانی اند که در پیوند میان سبقت، قرب(امامت) و سلام، به آرامش وجودی و رضایت الهی دست می یابند. این الگو، مدلی از حرکت انسان در هندسه قرب و تجلی رحمت الهی را ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

مقربین ، قرب الهی ، امامت ، سلام در قرآن ، حضرت عیسی(ع) ، السابقون ، ساختار معنایی قرآن